Vandaag besefte ik in een moment, dat ik mijn vergeten weblog toch beslist nog wat dingen te melden had.

Allereerst was er de meeloopdag op de ETF in Leuven. Een oud kloostercomplex temidden van een schitterend park, gelegen in een oud stadje. Heerlijk! En daar hoop ik dan volgend jaar te wonen en natuurlijk te studeren. De opleiding leek me uitermate interessant, zodanig dat ik geen motivatie meer heb voor deze laatste acht weken op een saai en uitgekauwd schooltje. Maar motivatie of niet, de plicht blijft (jammer genoeg) altijd bestaan.

Inderdaad heb ik dus nog acht weken gomarus te gaan en dan mag ik hard gaan studeren voor de laatste lootjes. Het is vreemd om zo het einde van een deel van jezelf te zien naderen. Een school die jouw vorming heeft gekend. Die je in verdrietige en gelukkige uurtjes omringde met haar hoekige gebouw. Met haar stenen muren die toch steeds minder werden gewaardeerd.

En nu komt het belangrijkste van alles. In deze vergeten-weblog-periode, heeft de schrijfster van het weblog een hele lieve vriend gekregen. En door zo’n geweldige verandering in haar leven, sjah… dan wordt een weblog wel eens vergeten.