Inderdaad, wat een belhamels! En wat dwaas dat ik me dan door zo’n streek laat gezeggen. Maar misschien is het inderdaad weer eens tijd om wat van mezelf te laten horen. Er gebeurt namelijk ook wel erg veel in zo’n jaar.

Ik heb weinig zin om hier een levensloopje (in mijn geval een jaarloopje) te gaan typen. Daarom zal ik gewoon eens typen wat ik gedaan heb. En daarmee snijd ik gelijk een heel belangrijk punt in mijn leven aan. Ik ben vandaag namelijk op pad geweest voor een trouwjurk. De details houden we nog even geheim…
Maar, Leonie gaat dus trouwen! Jaja, dat doen meisjes als ze later ‘groot zijn’. En die grote dag is dus op 22 juli gevallen. Op mijn linkerhand straalt al een ringetje, die op die grote dag zal verschuiven naar mijn rechterhand.

Verder is er het huisje. Een schattig en snoezig benedenwoninkje met een klein tuintje. Precies voor met z’n tweexebn. Nu is het huisje nog erg leeg en erg kaal. Maar daar gaat langzamerhand verandering in komen.

We zien er naar uit!

Wat voegen mijn berichtjes nog toe in deze wereld? Dat vroeg ik mij af. Of, in de stijl van dit web-log, dat was een gedachte van mij. En toen was het stil.

En misschien blijft het daarom nu ook wel stil. Tenzij ik me door dit geschreven woord laat gezeggen. En bedenk hoe mooi het is om dingen tot uitdrukking te brengen met woorden die je zorgvuldig uitkiest.

En dus: stil, hoe lang nog?

Toenet is er een fikse envelop door de brievenbus gegaan. Een envelop met daarin: 1 motivatiebrief, 1 aanmeldingsbrief, 3 pasfoto’s en 2 referentieformulieren. En dat is dus mijn aanmelding aan de ETF!!!

Het is een heerlijk gevoel: het uitzien naar het studeren in Leuven! Verder zit ik af en toe een beetje te kringlopen voor al wat kleine dingetjes. Ik het keiveel zin om mijn kamer  daar in te richten! In de zomervakantie lekker een hoop dingetjes in elkaar naaien of zetten. Heerlijk!

Alleen resten mijn nog een paar lastige weekjes. Zou ik het halen? Het wiskundecijfer en/of economiecijfer moet omhoog gekrikt worden, en of dat lukt? In ieder geval moet ik nog een hoop gaan doen!

Vandaag besefte ik in een moment, dat ik mijn vergeten weblog toch beslist nog wat dingen te melden had.

Allereerst was er de meeloopdag op de ETF in Leuven. Een oud kloostercomplex temidden van een schitterend park, gelegen in een oud stadje. Heerlijk! En daar hoop ik dan volgend jaar te wonen en natuurlijk te studeren. De opleiding leek me uitermate interessant, zodanig dat ik geen motivatie meer heb voor deze laatste acht weken op een saai en uitgekauwd schooltje. Maar motivatie of niet, de plicht blijft (jammer genoeg) altijd bestaan.

Inderdaad heb ik dus nog acht weken gomarus te gaan en dan mag ik hard gaan studeren voor de laatste lootjes. Het is vreemd om zo het einde van een deel van jezelf te zien naderen. Een school die jouw vorming heeft gekend. Die je in verdrietige en gelukkige uurtjes omringde met haar hoekige gebouw. Met haar stenen muren die toch steeds minder werden gewaardeerd.

En nu komt het belangrijkste van alles. In deze vergeten-weblog-periode, heeft de schrijfster van het weblog een hele lieve vriend gekregen. En door zo’n geweldige verandering in haar leven, sjah… dan wordt een weblog wel eens vergeten.

"Creatief zijn is beter dan het denken gelijk te hebben"

(Uit – theorie van Leonie)

Zoals je ziet, ga ik dit nieuwe jaar in, met een nieuwe kopfoto en blogfoto. De achtergrond- en letterkleur vind ik nog niet helemaal wat het zijn moet, maar dat verandert misschien nog wel.
Deze mooie kop- en blogfoto heb ik te danken aan Paulus. Paul,’k vind dat je het ontzettend mooi gemaakt hebt, echt mijn smaak. Harstikke bedankt!

Als ik het terugkijk op het jaar 2007 en de voorafgaande jaren, zie ik dat mijn Vader mij ontzettend heeft gezegend. Moeilijke dingen en fijne dingen  zijn allemaal gebeurd, om me de persoon te maken die nu 2008 binnenstapt. En ongetwijfeld zal 2008 ook weer voor hele nieuwe dingen zorgen, zodat ik weer anders in 2009 hoop te stappen. En zo is het leven. Het leven vormt. God breekt dingen af, en vernieuwt. En ik wens voor mezelf en voor iedereen, dat we gevormd naar Zijn eer Hem tegemoet zullen gaan, als de jaarwisselingen voorbij zijn.

Somebody’s prayin, I can feel it
Somebody’s prayin’ for me
Mighty hands are guiding me
To protect what I can’t see
Lord I believe
That somebody’s prayin’, for me.

Angels are watchin’, I can feel it
Angels are watchin’ over me
There’s many miles ahead ’til I get home
Still I’m safely kept before your thrown
‘Cause Lord I believe
Your angels are watchin’ over me.

Well, I’ve walked through barren wilderness
When my pillow was a stone
And I’ve been through the darkest caverns
Where no light had ever shown
Still I went on ’cause there was someone
Who was down on their knees
And Lord. I thank you for those people
Prayin’ all this time for me.

(John G. Elliott)

‘t Is soms als je mooie muziek hoort. Muziek die je kippenvel bezorgt, maar je niet omhelst. Of misschien als het je zou omhelzen, je de warmte niet zou voelen, die je zou moeten voelen. Een overmeestering van het onomvattelijke.
Ongrijpbaarbaarheid.

Soms, als het lente wordt. Of het komt door de geur van nieuw leven? Of het komt door een hernieuwde warmte, na vrieslucht? Of het komt door het zicht op opgengaande knoppen? Ik weet het niet, maar ook dan. Dan weer dat bijna volmaakte gevoel.
Bijna.

Waarom weet ik niet, maar vroeger dacht ik, dat het drinken van seven-up voor voldoening zou zorgen. Maar als ik het dronk, was het niets. Precies niets, van wat het zou moeten zijn. Het kwam er nog niet eens in de buurt.
Zelfs dat niet.

Ik zocht naar het geheim. Het geheim van een volledig gevoel. Het geheim, dat het allerlaatste stukje volmaaktheid brengt. Waarom bij mooie dingen, het gevoel van incompleetheid? Waarom dat kleine lege gaatje? Dat gaatje, dat elke keer weer terug komt.
Waarom?

Ik denk dat ik weet wat het is. Alle mooie dingen, laten iets van onvolledigheid zien. Iets van vergankelijkheid. Iets van ‘onbereikbare’ volmaaktheid. Ik denk dat dit iets is, wat veel mensen bewust of onbewust, willen grijpen. De volledige harmonie.
Volledig.

Het is denk wat men noemt ‘het verlangen naar het paradijs’.

Als het voor een mens niet duidelijk is, wat hij in het leven wil, dan moet hij zich vervolgens beraden dit of dat te doen en niet wachten, totdat God zal ingrijpen om hem te verhinderen iets doms te doen. Nee, de mens doet het dus. Maar terwijl hij het doet moet hij God aanroepen en Hem zeggen: ‘Zo handel ik in deze zaak, het is best mogelijk, dat ik nu iets doms uithaal, maar momenteel weet ik niet beter; en ik weet ook, dat ik mezelf niet langer bedriegen kan en dat er gehandeld moet worden. Dus doe ik het. Maar daarom zeg ik het ook tegen U en roep ik U aan: U bent immers mijn Vader en U hebt een liefde die mijn begrip te boven gaat. En als ik dan, voor ik het goed besef, al handel, dan geef ik mijn actie en mezelf in onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan U over: doe er dan maar mee wat ik U wilt. Want ik weet zeker, dat het allerdomste wat ik uithaal op die manier toch nog goed afloopt’. O, het is een voorrecht, dat een mens zo geholpen wordt en dan die hulpt louter liefde is.

(Kierkegaard – Deense theoloog en filosoof)

Vandaag hadden we letterkunde. Een stapeltje gedichten lag op mijn tafel. De namen van dichters dwarrelden voor mijn ogen: Willem de Mxe9rode 1887-1939, Frederik van Eeden 1860-1932, enz. Ik zag mijn naam al voor me, op deze manier, in een gemeenteregister of op een grafsteen: Leonie Kornet 1989-….

Misschien een VWO’ diploma gekregen, misschien wat kleinkinderen die huilen om hun oma, misschien een half-opgeknapt huis achtergelaten of misschien de komende nacht niet meegemaakt.

Hoe zal dat zijn?

Ben ik dan mijn hele leven melk blijven drinken, en nooit toegekomen aan de vaste spijze? Zal ik de wereld verlaten, verbonden met de aarde? Of zal mijn enige binding met God zijn? Zal mijn werk blijven, of zal het verbrand worden door het vuur (1 Korinthe 3)? Heb ik Jezus nagevolgd, of moest Hij mij elke keer weer roepen? Hoe zal God mijn hele leven overzien? En wat zouden deze vragen, in mijn houding en leven van nu, moeten veranderen?